| تبليغات | X |
 |
 |
|
| اینجا جایی برای نوشتن و فراموش کردن است. شاید هم برای به یاد آوردن است. شاید هم ... |
|
اول از همه سلام به تمام دوستانی که لطف می کنند و گاه و بیگاه سری به ماه مهربون هم می زنند و ممنون که حتی المقدور چیزی رو که از تون خواسته بودم رعایت کردید (اجتناب از نظرات الکی که امیدوارم در مورد این مطلب هم رعایت بشه)
موضوع بعدی اینه که امیدوارم همتون سال هشتاد و شش رو به خوبی و خوشی سپری کرده باشید و پایانی ترین روزهای ۸۶ براتون زیباترین روزهای ۸۶ باشه ((خوشبختانه واسه من که صدق می کنه بر عکس همیشه که بلند و طولانی و سردرد کننده می نوشتم امروز می خوام خیلی کوتاه بنویسم: دنیای بدی شده. آدما همشون تنهان. دیگه هر آدمی باید غم هاش رو توی تنهایی هاش با خودش قسمت کنه و این باعث میشه که در درون شون آتشی شعله ور بشه و از درون بسوزن. امیدوارم که در پایان سال ۸۶ این درون سوزی ها هم پایان پیدا کنه وگرنه یه روزی آتش درون یکی از این آدما به بیرون نفوذ می کنه و باعث می شه که تمام دنیا بسوزه. آره تمام دنیا |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و چهارم اسفند 1386ساعت 9:33 توسط ماه مهربون |
|
|
خوب اول از همه سلام و درود بر همه و بعد از آن تمنیات نیک برای تمام کسانی که لطف کرده بودند و برای مطلب قبلی نظر داده بودند و یا حداقل برای اینکه ببینند که من زنده هستم یا مرده یه سری زدند
 . خوب از تعارفات رسمی که بگذریم می رسیم به اصل مطلب. به دلیل اینکه قرار بود یه ورکشاپ «کارگاه» به تاریخ ۲۴ فوریه داشته باشیم و من باید تمام اسناد رو ترجمه می کردم وقت نداشتم که آپ کنم .
به مناسبت نزدیک شدن به سال نو «به نظر می رسه که قبل از سال نو دیگه آپ نمی کنم در ضمن قبل از اینکه شعر رو بخونید این نکته رو عرض کنم که جشن گل سرخ شما هميشه خوبيد آقا
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه ششم اسفند 1386ساعت 12:43 توسط ماه مهربون |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
زخم هایی بر تن دارم که سزاوارشان نبودم. دردهایی دارم که آمادگی پذیرایی شان را نداشتم. رنج هایی را کشیدم که مستحق شان نبودم. اما هر چه بیشتر رنج می برم و هر چه بیشتر درد می کشم بیشتر برای زنده ماندن علاقه مند می شوم.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ای کاش درخت می بودم چون درخت بعد از اینکه یه جایی کاشته شد و توی اون زمین ریشه داد حتی اگه آتش بیاد و جنگل بسوزه دیگه نمی تونه جا به جا بشه. دیگه نمی تونه سرزمینی رو که در اون بزرگ شده رها کنه. دیگه نمی تونه به مهاجرت بره. دیگه نمی تونه کسانی رو که در اطرافش هستند ترک کنه. |
|
RSS
|
)) و سال هشتاد و هفت هم سالی سرشار از سربلندی و افتخار برای همه مون باشه
. 
» براتون می ذارم امیدوارم که لذت ببرید «لطف کنید و در قسمت نظرات همینجوری ننویسید عالی بود
»