شش ماه پیش یه جستجو توی گوگل باکس داشتم کلمه مورد جستجوی من در اون روز کلمه (دختران افغان) بود که به طور اتفاقی به یکی از وبلاگ هایی ارجاع داده شدم که بدون هیچ تردیدی می گم زیباترین وبلاگی بوده که در تمام زندگی بهش مراجعه کردم (البته این نظر شخصی منه) اما اون روز به دلیل اینکه از اینترنت دفتر استفاده می کردم فرصت کافی نداشتم تا شعرهای اون خانوم رو کپی بگیرم و تنها کلمه دختران افغان رو به خاطر سپردم و تصمیم گرفتم در اولین فرصت دوباره به اون وبلاگ سر بزنم اما نمی دونم به چه دلیلی دیگه تا امروز موفق نشدم اون وبلاگ رو پیدا کنم. تقریباْ هر بار که به اینترنت دسترسی داشتم توی گوگل باکس می نوشتم "دختران افغان" اما به وبلاگ های دیگه ای ارجاع داده می شدم دیگه تقریباْ نا امید شده بودم که امروز موفق شدم اون وبلاگ رو دوباره پیدا کنم یکی از شعرهایی رو که اون خانوم ناز افغانی نوشته بودند براتون می ذارم امیدوارم که شما هم لذت ببرید. اسم این شعر اینه " همه صداها قشنگ نیستند"

من در کشور جنگ و غارت و قحطی و گرسنگی بدنيا آمده ام
اسباب بازی های کودکيم
همه از جنس فلزات سرد بود:
پوکه آر پی جی
فشنگ کلاشينکف
و آهن پاره های توپ و تانک
هر اهنگی که در دل شب
مرا با خود به خواب برد
صدای انفجاری بود
یا هق هق کودکی
و يا شيون زنی
-و ناله کودکان همیشه به همراه اين دو صدا بود
-صدای آژير خطر
-انفجار بمب
-رگبار ضد هوائی
-و همچنان آژير خطر
-انفجار
-انفجار
-انفجار
و پايان حمله هوائی
که خود آغاز ديگری بود
برای حمله زمينی
-انفجار گلوله ها
-توپ ؛ کاتيوشا ؛خمپاره
و هی انفجار ؛انفجار ؛انفجار
-و خوابی در کنار ۶۰۰۰دسی بل صدا
صدا خوب است
چرا که سکوت را فراری ميدهد
اما
همه صدا ها قشنگ نيست
صدای نسيم باغهای هرات زيباست
صدای قل قل هيرمند زيباست
صدای کبو تران قند هار زيباست
حتی صدای کلاغ هم زيباست
افسوس که صدا های اميخته با مرگ
همه اين صداهای زيبا را خفه کرده اند

روزی ما دو باره اين صدا های زيبا را خواهيم شنيد
و انروز نزديک است
روزی که صدای موسيقی تا صبح
کابل و قند هار و هرات را به رقص وا ميدارد
و من آنروز را
تا صبح
در کوچه های کابل خواهم رقصيد

سلام به همه دوستان. اول از همه اینکه یه خانومی تحت اسم هاجر لطف کرده بودن و خواسته بودن که بیشتر با هم آشنا بشیم اما من بدون اینکه از ایشون ای میل آدرس داشته باشم یا آدرس وبلاگشون رو داشته باشم چطوری می تونم باهاشون آشنا بشم خوب خیالی نیست ما که نشانی شما رو نداریم ولی نشانی ما از قرار زیره شما بیا باشه؟ این هم آدرس من:

درعصرهاي انتظار،به حوالي بي کسي قدم بگذار! خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو! کلبه ي غريبي ام را پيدا کن، کناربيدمجنون خزان زده و کنارمرداب ارزوهاي رنگي ام! درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو! حرير غمش را کنار بزن! مرا مي يابيد  شوخی کردم !!!!!!!!!!!! ْ شماره تلفن من اینه ۰۷۷۲۱۲۰۰۹۳ اگه تو افغانستان هستید می تونید از طریق شماره بالا و یا اگر در هر کجای دیگر دنیا هستید می توانید از طریق این وبلاگ با من تماس بگیرید و بعدش من می تونم این افتخار رو داشته باشم که باهاتون آشنا بشم

نکته دوم دیروز داشتم توی وبلاگ ها چرخی می زدم که چشمم به یه اس ام اس افتاد که برام خیلی جالب بود و من را به فکر فرو برد حالا من اینجا می نویسم شما هم نظرتان را راجع بهش بنویسید:

برای کشتن یک پرنده کافیست یه قیچی داشته باشی. لازم نیست که با قیچی شکمش رو پاره کنی یا گلوش رو ببری کافیست تا با استفاده از قیچی پرهایش رو بچینی خاطره پرواز با او کاری خواهد کرد که خود را از کوه و دره به پایین بیاندازد.